هر چقدر ارتباط با خدا کمرنگتر و مناجات و توجه به معبود کمتر بشه به همان میزان وسوسه ها و نفوذ و ارتباط شیطان و گمراهی و گرفتاری به گناهان بیشتر خواهد شد؛ چون شیطان فرصت جولان بیشتری پیدا میکنه ... این یک قانون دو دو تا چهار تاست. با کمی تأمل میشه علت برخی مشکلات و گرفتاریهای شخصی و اجتماعی رو پیدا کرد.
گاهنویس
هیچ وقت برای مناجات با خدا و عبادت و خلوت با معبود مدت تعیین نکنیم؛ منظورم این نیست که بی برنامه و بدون مدیریت زمان پیش بریم بلکه میخوام بگم برنامه ریزی و زمانبندی رو از عبادت با خدا شروع نکنیم!!! مثلا این که تو ذهنمون اینطور در نظر میگیریم که ده دقیقه برای نماز ظهر و عصر وقت میذارم و بعدش ناهار میخورم و درسم رو میخونم ...
دقت کردین اکثرا وقتی کار داریم یا وقت کم میاریم درست میریم سر وقت نماز و عبادات و ارتباط با خدا ... مثلا موقع امتحانات بعضیها کلا نمازشون خلاصه تر میشه یا خبری از قرآن و دعا در برنامه روزمره شون نیست. وقتی در نظر میگیریم که فلان وعده نماز یا فلان دعا رو مثلا در عرض یه ربع بخونیم٬ این مسأله در کیفیت ارتباط ما با خدا تأثیرگذاره ... این باعث میشه ارتباطمون با خدا برکت و اثر نداشته باشه و از عبادت با خدا لذت نبریم و نتونیم بخوبی با خدا انس بگیریم ... بعدش شاکی میشیم که چرا نماز و روزه و دعامون اثر نداره؟؟!! . . . امتحان کنین!!! وقتی میخواین نماز بخونین از همون اول و موقع وضو گرفتن وقتتون رو آزاد کنین البته نه به این معنا که وقت رو الکی تلف کنیم بلکه نیّتمون این باشه که میخوام با خدا خلوت کنم٬ ای کاش حال مناجات پیدا کنم٬ انس بگیرم ... اینطور خدا به عباداتمون هم برکت و صفا میده.
گاهنویس